PDA

Pogledaj Full Version : Povijesne obmane balkanskih naroda



SarajkaDjevojka
03-04-2013, 14:50
Povijest pišu pobjednici, no pitanje je što porazenim ostaje ?Lazi, obmane ili neustine.


Među mnogim tajnama, koje su Srbi skrivali kao zmija noge, bila je i ona o Kosovskoj bici i rodbinskom prijateljstvu između njihovog i osmanskog dvora. Njima treba odati svjetski primat u krivotvorenju historijiskih činjenica i izmišljanju mitova. Oni su među rijetkim narodima na svijetu, koji svoje poraze slave kao pobjede. Bili su veliki prijatelji s Osmanlijama, s kojima su se pripadnici dinastija Hrabrenovića i Brankovića orodili. Ovo je kratka priča o Kosovskoj i drugim bitkama Osmanlija s neprijateljima i rodbinskim vezama tih dviju dinastija sa Osmanlijama.

Srbi su napali Osmanlije kod Černomena na rijeci Marici (Bugarska) u rujnu/septembru 1371. godine. Posljednjeg dana bitke, koja se odigrala 27. rujna/septembra, doživjeli su težak poraz, u kojemu je izginula glavnina njihove vojske, a poginuli su kralj Vukašin IV i njegov brat despot Uglješa. Nakon te bitke, Srpsko carstvo se raspalo i prestalo postojati kao država i vojna sila. Zemlja je podijeljena na dvije despotovine: zapadni dio, s Beogradom kao glavnim gradom, kojom je vladao despot knez Lazar (1370-1389), sin Pripca Hrabrenovića (u srpskim legendama i na vinskim etiketama unaprijeđen u cara) i južni dio, s Prištinom kao glavnim gradom (tzv. Stara Srbija), kojom je vladao despot knez Vuk Branković (umro 1397). Od tada su obje despotovine postale osmanski vazali, s obavezom da s osmanskom vojskom sudjeluju u bitkama koje Osmansko carstvo bude vodilo sa svojim neprijateljima i da svoje kćeri udaju za predstavniike dinastije Osmana.

Bitka na Kosovu

Osamnaest godina kasnije, Osmanlije potražiše Srbe i najaviše im bitku na Kosovu Polju. Osmansku vojsku predvodio je sultan Murad I (1359-1389), a srpsku despoti knezovi Lazar Stefanović Hrabrenović i Vuk Branković, potpomognuti jednim odredom bosanske vojske, kojom je zapovijedao vitez vojvoda Vlatko Vuković Kosača. Odlučna bitka, u kojoj su Srbi doživjeli težak poraz, odigrala se je 15. lipnja/juna 1389. godine. Poginula je glavnina srpske vojske, a despot Lazar teško ranjen i zarobljen. Ogromna većina zarobljenih srpskih i bosanskih (pretežno iz Hercegovine) vojnika, odvedena je u Anadoliju, prevedena na islam i tamo se trajno nastanila. U međuvremenu je osmanski špijun Miloš Kobilić (godine 1756. po Pavlu Ćulincu preimenovan u Obilića, jer je za srpskog junaka takvo prezime bilo nezgodno), ucijenjen od despota Lazara, proporio stomak sultanu Muradu. Pred izdišućeg sultana, vojnici su doveli despota Lazu, a on je naredio da mu odrube glavu. Nedugo nakon toga, izdahnuo je i sultan Murad.
Sultana Murada I naslijedio je sin Bajazid I (1389-14o3), zvani Yildrim/bos. Munja i Buyuk Amur/bos. Veliki Amur, a despota Lazara sin Stefan Lazarević (knez 1389-1402. i despot 1402-1427), koji je postao osmanlijski vazal.
Da bi obilježili svoju pobjedu nad Srbima, Osmanlije su na mjestu pobjede podigli spomenik, koji su nazvali Gazimestan (od turskih riječi gazi=pobjednik i mestan=mjesto), odnosno, prevedeno na bilo koji južnoslaveskim jezik, Mjesto pobjede (ekavski Mesto pobede). Zanimljivo je, međutim, da turski naziv nikada nije bio zamijenjen srpskim, jer nije bilo nikakve pobede.

Udaja Olivere za sultana Bajazida

Šest mjeseci nakon Kosovske bitke, Lazareva udova kneginja Milica (u legendama unaprijeđena u caricu), po savetu patrijarha i celoga sabora sveštenih lica i celoga sveštenstva, dala je pristanak da se njena kćerka Olivera uda za sultana Bajazida I. Tako su sultan Murad I i despot Lazar Hrabrenović pod zemljom postali prijatelji, a na zemlji je kneginja Milica postala punica sina čovjeka koji je izdao naredbu o smaknuću njenog muža, a Oliverin brat, novi despot Stefan Lazarević, šura sultana Bajazida. Bajazid i Olivera izrodili su tri sina: Sulejmana, Isu i Mehmeda (od arapskog ličnog imena Muhammed). Još samo treba dodati da je Lazareva kćerka Vukosava bila udata za Miloša Kobilića, a Mara za despota Vuka Brankovića.
U prvoj bici koju je, sedam godina nakon Kosovske novi sultan Bajazid I vodio kod Nikopolja protiv zapadnih križarskih vojni, pod zapovjedništvom ugarskog/mađarskog kralja Sigismunda (poznatog kao Žigmund), osmanska vojska je bila pred velikim porazom. Tada je s desnog boka sultanu u pomoć pritekla srpska vojska, pod zapovjedništvom njegovog šure despota Stefana Lazarevića. U odlučnoj bici, koja se odigrala 28. rujna/septembra 1396. godine, Osmanlije su poraz pretvorili u pobjedu i hametice porazili križarsku vojsku. Tako je šura spasio svoga zeta.
Sultan Bajazid I još se jednom našao u velikoj nevolji, jer je bio napadnut od silne tatarske vojske, kojom je zapovijedao čuveni han Timurtari /Timur. U odlučnoj bici, koja se odigrala na ravnici Čabikabad/bos. Trstikovac kod Anagore ili Angore/današnja Ankara 27. travnja/aprila 1402. godine, opet je u pomoć zetu sultanu Bajazidu I pristigao njegov šura despot Stefan Lazarević, s deset hiljada srpskih vojnika. Ovoga puta, sreća je zetu i šuri okrenula leđa: pobijedio je Timur, glavnina osmanske i srpske vojske izginula, a ostatak zarobljen ili se spasio bijegom. Među zarobljenicima našao se i sultan Bajazid I. Da bi ga ponizio, Timur je naredio da se stavi u željezni kafez i tako na kolima voda po Anadoliji, da narod gleda svoga sultana. Olivera je morala naga posluživati pijane tatarske vojnike. Kad su doveli okovanog sultana da vidi u kakvom mu je položaju supruga, on je zbog poniženja, od tuge i prevelike boli udario glavom od jedan željezni demir kafeza, razbio glavu i sa prustim mozgom ubrzo izdahnuo (14o3). Nakon toga događaja, Timur je oslobodio Oliveru i ona se s djecom sklonila na sigurno mjesto.
Kad su se prilike smirile, novi sultan postao je Mehmedov sin i Bajazidov unuk Murad II (1421-1451). Smrću despota Stefana Lazarevića 1427. godine, ugasila se je loza Hrabrenovića. Tada je Despotovinu naslijedio sin Vuka Brankovića Đurađ (1427-1456), unuk Mare, sestre despota Stefana Lazarevića.

Ženidba Murada II Durđevom kćerkom Marom

Sultan Murad II oženio se 1435. godine Đurđevom kćerkom, Marom, nazvanom Amarisa. To mu je bila treća supruga po redu, a postala je maćeha princu Mehmedu, budućem sultanu Mehmedu II Osvajaču /tur. El Fatih. Mehmed je 1451. godine zbacio oca s prijestolja, a svoju maćehu Maru, uz bogate darove, uptio bratu u Srbiju. Ona se u Srbiji nije dugo zadržala, pa se 1457. godine vratila u Tursku. Naselila se je u malom selu Ježevo u Sv. Gori, južno od Strumičkog jezera. Bila je okružena srpskom vlastelom i monasima. Tu je, između ostalih, razvila i živu političku djelatnost. Često je pozivana kao posrednik kod zaključivanja raznih ugovora o miru ili o nekim drugim pitanjima. Izdavane povelje pečatila je pečatom svoga pokojnog oca despota Đurđa Brankovića. Održavala je redovnu prepisku s Dubrovčanima, koje je nazivali svojim dobrim i starim prijateljima. Za nju je poznati češki historičar Konstantin Jireček rekao da je hrišćanima služila svom snagom. Patrijarsi Carigradske patrijaršije (u čijem sastavu je od 1459. do 1557. godine bila i Pećka patrijaršija), postavljani su i smjenjivani njenim utjecajem.
Uz ime sultanije Mare vezan je i jedan dugo vođeni spor s Dubrovčanima oko zaostavštine njenog pokojnog oca despota Đurđa Brankovića, koja je kao poklad bila pohranjena kod dubrovačkog vlastelina Marka Đoreva Gučetića. Mara se 1459. godine obratila Dubrovčanima sa zahtjevom da joj predaju očevu zaostavštinu, koja pripada njoj i njenom slijepom bratu Grguru. U ovaj spor umiješao se i sin Mehmeda II novi sultan Bajazid II (1481-1512), pa je Mari i Grguru vraćen samo mnaji dio očeve zaostavštine. Mara je se kasnije zamonašila i umrla je u dubokoj starosti 14. septembra 1487. godine. Sahranjena je u manastiru Sv. Bogorodice u Kosinici kod Drame, na području starog Pangaja.
I, na kraju, napomena da ni Olivera ni Mara nisu mijenjale svoja imena, da su zadržale pravoslavnu vjeru i da su na dvoru držali pravoslavne monahe, kao svoje isposnike.
Ovo sam ispričao, pretpostavljajući da to većini čitalaca Preporoda do sada nije bilo poznato, a nije na odmet da i to znaju.Tim prije što samoposrbljeni i posrbljeni Vlasi i Arbanasi sve južnoslavenske muslimane nazivaju Turcima.

SarajkaDjevojka
03-04-2013, 15:00
Krajnje je jasno da su Srbi narod patoloskih psihopata koji lazu sami sebe da su pobijedili na Kosovu,a redom poklani bili,da je kraljevic Marko bio najveci borac protiv Turaka,a kraljevic Marko bio turski vezir,da su "pravoslavci" branili "krscansku Evropu" ,a ti isti "pravoslavci" za Turke ratovali 500 godina.U tu svrhu kao najbolji primjer treba uzeti "Bitku kod Nikopolja" koja se odigrala sedam godina poslije Kosovske bitke...Sa jedne strane krscanska evropska vojska,a sa druge Turci i Srbi.

Cuveni južnoslovenski historičar i intelektualac Ivan Lovrenović u eseju Lament nad Beogradom piše o bitci kod Nikopolja, na bugarskoj obali Dunava, godine 1396. Ta bitka, iako za evropsku povijest kudikamo bitnija od one Kosovske, kod Srba je sistematski prešutkivana. Lovrenović piše kako je boj na Kosovu, kojim su Srbi (i svi drugi u bivsoj Jugoslaviji) bombardovani iz svih izvora saznanja, od školskih udžbenika, preko televizije do usmenog predanja, "realno, tek jedna od etapnih bitaka u silnom nadiranju osmanslijske vojske i ekspanziji osmanlijske države u jugoistočnoj Evropi, koja je u opštoj istoriji tog vremena zabilježena tek kao oveća fusnota".

Bitka kod Nikopolja, o kojoj Srbi nisu učili ništa, dešava se dakle sedam godina nakon Kosovskog boja. Do tog trenutka sultan Bajazit (ili, kako bi bilo tačnije izgovarati, Bajazid) pokorio je Srbiju i Bugarsku, i sada ga historija zatiče kako nadire na vrata Ugarske. Sigismund, ugarski kralj, okuplja vojnu alijansu sastavljenu od francuskih, njemačkih i engleskih vitezova. To je NATO tog vremena, i Sigismund je pun nade pred moćnom vojskom od 120 000 ljudi. Dok čitava kršćanska Evropa gleda u njega i moli se da njegova snaga bude dostatna da zaustavi nadiranje Turaka, Sigismund se u Nikopolju priprema za krvavu bitku.

Naša predstava o srednjovjekovnim bitkama uveliko je stvorena filmskim prikazima tih klanica. Objektivna slika bila je još surovija. Stotine hiljada tijela u sudaru za sobom su ostavljale rijeke krvi, koje su se kod Nikopolja ulile u plavi Dunav, raskomadana ljudska tijela po poljima i smrt, dokle god je, kroz dim spaljenih kuća i krike unesrećenih, dosezao ljudski pogled.

Na trenutak se činilo da će kršćani, vođeni hrabrošću, prije svega francuskih vitezova, ostvariti veliku pobjedu protiv Bajazita, zvanog Jildirim - Munja i tako odbraniti "kršćansku Evropu". Ali sultan je bio briljantan strateg, koji je u odsudnom trenutku potegao svoje skriveno, a najmoćnije oružje. Na vrhuncu bitke on na kršćane pušta svoju "elitnu vojsku" - pet hiljada srpskih vitezova na čelu sa Stefanom Lazarevićem. Srpskim despotom,a njegovim vazalom". Hroničar dalje piše: "Dio kršćanske vojske koji uteče pokolju, potopi se u Dunavu, a dio dopade Turskoga ropstva". Pozivajući se na američku historičarku Barbaru Tuchman i njenu knjigu Daleko ogledalo, Lovrenović ovako opisuje posljedice trijumfa srpskog oružja kod Nikopolja: "Cijela tri vijeka od tada, sve do Jana Sobieskoga i bitke pod Bečom 1683, neće Zapad uspjeti sakupiti snage ni sloge da se odupre Osmanlijama".

Inkvizitor
03-04-2013, 15:29
Bitka kod Nikopolja je bila presudna za osmanlijsko usidravanje u Europi. No sam Sigismund je bio tiranin a porazu kod Nikopolja su pridonijeli i francuski vitezovi koji su unatoč dogovoru da na Turke prvi navale odredi Vlaškog vojvode Mirče koji je imao velika iskustva u borbi s Osmanlijama, prvi napali osmanlije, desetkovali prvu Osmalijsku liniju ali i poremetili plan napada. Osmanlijska vojska jest bila pred porazom kadje kršćanskoj vojsci s leđa udario Stefan Lazarević. Hrvatske čete su predvodili ban slavonski Stjepan Lacković i palatin ugarski Nikola Gorjanski. Sam Sigismund se jedva spasio.

Ono što se po prvi put dogodilo da zaroblljeni vitezovi nisu otkupljeni što je dotada bio običaj nego ih je Bajazid sve poklao računajuć da više neće tako hrabro jurišati ako znaju da im glava više neće bit otkupljivana.

Sigismund je kasnije na "Krvavom saboru križevačkom" na prevaru doveo Stjepana Lackovića i njegove drugove koji su bili Sigismundovi protivnici i jednostavno ih poklao iako im je dao kraljevsku riječ da će moći slobodno doći i otići sa tobož pomirbenog sabora.

SarajkaDjevojka
03-04-2013, 15:55
Clanak koji slijedi, prvi puta je objavljen u Washington Report on Middle East Affairs, izdanje Jan/Feb. 1995 godine, str.16. pod naslovom Peace Proposal Provides Serbs Disproportionate Share of Bosnia. Cjelokupno originalno izdanje clanka mozete procitati na engleskom izdanju. Slijedi neznatno skracenija verzija na bosanskom jeziku.

Autor: Dr. Amira Dzirlo
(arhitektonska inzinjerka i historicar iz Washington-a, SAD)

Medju mnogim laznim srbijanskim tvrdnjama u konekciji sa mirovnim pregovorima (1992-1995) bila je i izjava da "prema dokumentima Srbi posjeduju 64 posto zemljista Bosne i Hercegovine, ali su spremni da vrate 15 posto svoga teritorija Bosnjacima od sveukupnih 70 posto koje su zauzeli."

Znacajna fabrikacija

Ovo zasigurno nije njihova jedina fabrikacija, nego usprkos vrlo znacajna. Moze se vrlo jednostavno i brzo dokazati da je lazna, provjerom bilo koje zemljopisne knjige izdate prije II Svjetskog rata. Ovim ce biti dokazano da je 51 procenat teritorija Bosne i Hercegovine klasificirano kao sumsko zemljiste, a preostalih 49 posto koristeno za agrikulturu i stocarstvo. Od sumske povrsine, 95 procenata je bilo u vlasnistvu drzave - sto znaci drustveno vlasnistvo svih gradjana - dok je samo 31 procenat zemljista klasificiranog kao agrikulturno bilo u privatnom vlasnistvu Bosnjaka, Hrvata i Srba. Stoga, samo 15 procenata zemljistva Bosne i Hercegovine je bilo u privatnim rukama, sto nikako ne moze opravdati srpske tvrdnje o posjedovanju nad 64% zemljista, osim kroz mitologiju i izmisljenu istoriju.

"Popis Stanovnistva i Zemljisnog Vlasnistva iz 1910" - inace, zadnji cenzus sproveden vrlo pazljivo i vjerodostojno od Austro-Ugarske administracije - biljezi da je od privatnog vlasnistva zemljista u Bosni i Hercegovini pravoslavnim Srbima pripadalo samo 6 procenata, katolickim Hrvatima 2.6 procenata, muslimanima Bosnjacima 91.1 procenat i ostalima 0.3 procenta zemljista.

Medjutim, nakon pobjede Saveznickih sila - koje su podrzavale Srbe - nad Austro-Ugarskim Carstvom, novo-stvoreno i Srbima-dominirajuce Kraljevstvo Srba, Hrvata i Slovenaca, zapocelo je "Prvu Agrarnu Reformu" u periodu 1918 i 1919. Tom reformom je Bosnjacima sveukupno oduzeto 2.66 miliona jutara (1,076,675 hektara) zemlje. Kao posljedica, ogroman broj Bosnjaka je ostavljen bez imanja i prisiljen da trazi ekonomski azil, vecinom u Turskoj.

U slicnoj sceni, Hrvati i Katolicka Crkva su ostali bez svojih imanja, a time i bez svojih mogucnosti za prosperitet. Dr. Stjepan Radic, Hrvatski vodja, bio je ubijen u Skupstini od strane Srbijanskog poslanika Punise Racica, iz razloga sto je izjavio da su Bosanci opljackani od svoga pravednog nasljedja.

Sve dosadasnje lazne tvrdnju mogu i moraju biti dokazane kao takve

Konacno, u periodu 1936-1937, vecinom zahvaljujuci pisanjima Radica i nekih muslimanskih clanova Hrvatske stranke, vlada je priznala da bi Bosnjaci morali biti kompenzirani za svoje gubitke u "pogresnom rukovodjenju" agrarnih reformi 1918.

Odluceno je da se Bosnjacima izdaju certificati za vrijednost oduzete zemlje, koji bi bili placeni u 36 vladinih isplata, sa prvom retroaktivnom isplatom 1935. Medjutim, samo 4 isplate su napravljene.

Kao posljedica, zemljiste koje je oduzeto od Bosnjaka 1918-1919 ne moze se pripisati kao zemljiste koje "pripada" Srbima, niti se moze zakonski trasferisati njihovim potomcima. Mi isto mozemo dodati da je vrijednost zemljista otetog od Bosnjaka sracunata 60 procenata nize od svoje stvarne vrijednosti tog vremena. Jasno je da je ovo slucaj "ulicne pljacke" kojima su bili pogodjeni muslimanski i katolicki Bosanci, premda su katolici u Bosni posjedovali mnogo manju proporciju zemljista.

Primjer kako ovo afektuje sadasnje realnosti je agrikulturna dolina Lijevce u blizini Banja Luke, jedno od najplodnijih zemljista u cijeloj Bosanskoj Krajini. Sve do 1918, u tom okrugu nije zivio niti jedan jedini Srbin. Ta povrsina je bila kompletno nastanjena Bosnjacima i Hrvatima.

Poslije 1918, Bosansku Krajinu su poceli nastanjiva Srbi iz Srbije i iz Like, vecinom "Solunasi" (Srbi originalno iz Salonike i sjeverno-istocnog dijela Grcke) i njihovi potomci. Bosanska Krajina je danas postala "Srpska regija", iz koje su svi ne-Srbi protjerani.

U "Drugoj Agrarnoj Reformi", koja je trajala u periodu 1945-1946, ponovo, oni koji su najgore prosli su bili ne-Srpski vlasnici zemlje u Bosni, Vojvodini i Slavoniji. Nikakva kompenzacija nije placenu za otetu zemlju iz razloga sto su navedeni zemljovlasnici bili proglaseni "neprijateljima naroda" i "ratnim bogatasima". Sva zemlja koju je vlada Josipa Broza Tita odlucila da oduzme je bila "prema odluci narodne skupstine" i mocnih sluzbenika, gotovo ekskluzivno Srba. Ovo je postignuto bez ikakvih sluzbenih registrija ili validnih sudskih odluka.

Cesus 1991: Muslimani, Hrvati i "Jugosloveni"

Zato, sve dosadanje lazne tvrdnje mogu i moraju biti dokazane kao takve. Prema zadnjem popisu stanovnistva iz 1991 godine, Bosnjaci i Hrvati su cinili 61 procenat stanovnistva Bosne i Hercegovine. Ako se uzme u obzir cinjenica da je bio i razumljivo veliki broj Bosnjaka i Hrvata koji su se izjasnili kao "Jugosloveni" (reflektirajuci njihov status kao pripadnika mijesanih brakova ili njihov prigovor slamanju bivse Jugoslavije u zasebne republike), sveukupni procenat Bosnjacke i Hrvatske populacije je vjerovatno blizi ka 66%.

Na drugoj strani, od 31.3 procenta populacije Bosne i Hercegovine koji su se izjasnili kao Srbi u censusu 1991 godine, od tog broja, oko 10 procenata su bili vojni oficiri i njihove familije koji su dosli u Bosnu i Hercegovinu vecinom iz Srbije i Crne Gore. Od pocetka rata, oni su se vecim dijelom vratili u Srbiju i Crnu Goru.

Stoga, realni procenat Srba u Bosni i Hercegovini je u prosjeku 28%, ili znacajno manje nego jedna trecina sveukupne populacije stanovnistva 1991.

- - - - -

SarajkaDjevojka
03-04-2013, 16:08
Kako je nastao vitaminski grb

Rasireno je vjerovanje da je grb sa cetiri ocila ogledalski simetricno rasporedjenih oko krsta na stitu izvorni srpski proizvod.



Tumacenja o znacenju cetiri slova SSSS (ili cirilicki CCCC) su razlicita. Brojnost pretpostavki je ogranicena samo fantazijom i domisljatosti autora. Pocevsi od "samo sloga srbina spasava" do zluradog "samo seoba srbina spasava". Radi se o jos jednoj srpskoj kradji i prevari, ovoga puta malo starijeg datuma. Prevara seze u doba Milosa Obrenovica (voljom sultana kneza Srbije) inace osobe visokih moralnih normi. Poznat je i po tome sto je rodjenom kumu odfikario glavu i onda je, spakovanu u dzak soli, poslao sultanu u Stambol kao izraz dubokog postovanja. Porijeklo simbola koji cine srpskoi grb seze u rani srednji vijek. Tada je zastava Vizantije dva polja koja su sadrzavala cetiri slova B rasporedjena oko krsta. To se tumacilo tekstom: Basileus Basileon Basileuon Basileonton(slika). Sto bi se moglo prevesti sa: car careva caruje carevima ili vladar vladara vlada vladarima.

Na pecatnjaku kneza Milosa Obrenovica(malo modifikovan grb) kao centralni simbol pojavljuje se 1/4 zastave Vizantije (kao znak kontinuiteta vladanja) ugradjena u stit iznad koga je kraljevska kruna (kao izraz pretenzije na kraljevski prestol). Na desnoj strani je zmija kao simbol borbe protiv Turaka. Na lijevoj strani je lav koji drzi sablju, kao simbol pobjede. Vidljivo je da su slova BBBB sa Vizantijske zastave stilizirana gotovo do neprepoznavanja (najvjerovatnije pogresno prepisana). Milos Obrenovic, koji je bio svinjarski trgovac, bio je nepismen covek pa je, sudeci po rezultatu, zasigurno on licno ucestvovao u kreiranju grba. Kasnije se to pokusavalo tumaciti slovima CCCC (odgovara latinicki SSSS) ili sa cetiri ocila.

Predpostavlja se da je zgazena kokoska dodata kasnije(sadasnji grb) kada su u upotrebu usla motorna vozila a posebno parni valjci tako da je nastanak ove podloge bio moguc. Zasto kokoska ima dvije glave je nejasno. Po jednima je kokoska mutant nastao djelovanjem osiromasenog uraniuma. Po drugima je to samo dokaz da srpski grb sadrzi samo besmislice.

TjelohraniteljOdSchwartza
11-04-2013, 18:06
Samo sirutka Srbina spašava!

SarajkaDjevojka
11-04-2013, 18:26
Koja je to mitomanija.Hiljade psihića to ne bi uspjelo definirati :D

SarajkaDjevojka
12-04-2013, 23:48
Visevjekovna turska okupacija Srbiju je udaljila od Evrope. Umjesto Evrope Srbiji je donijela Aziju, namjesto magna carta libertatum darovala joj je ius primus noctis (zakon prve bracne noci), porez na trosenje zuba (turskih begova koji su se sladili srpskim dobrima). Zato nije ni cudo sto je evropeizam vjekovima bio tudj srpskom umu. Devetnaesti vijek preko hatiserifata doveo je do kupljene srpske slobode. Srbi su svoje (Karadjordjevu) glave pośečene kumovskom rukom za svijetle vladarske krune u torbi u Stambol nosili. Turski orijent je uveo nasilje i ropstvo kao zakon jacega otkuda se rodila srpska pritvornost, prijevarnost, patologija i zatvorena misao. Srpski duh se zahvaljujuci turskom orijentu konstituisao kao duh palanke (od turske rijeci palankah – tvrdjava u duhu okrenuta prema spolja bodljama). Iz takve tradicije nastao je i konstantimizam, odnosno, on se produzio kao metafora za perfidne ili ucene razgovore i pregovore koji nikada ne dovode do sporazuma. Prica bez rezultata postala je sinonim srpskog pregovarackog duha prevare. Protivzapadnjastvo i antievropeizam postaju osnovne poruke i dominantne ideje srpskog pjesnistva, religijske, politicke i teorijske misli u vise od potonja dva vijeka. Iako je i sam isticao zapadnjacku kulturu Skerlic je Evropu poistovjecivao sa dekadenstvom, a Zapad sa »tudjinstvom« (u clanku JEDNA KNJIZEVNA ZARAZA, 1908). Romanticar Djura Jaksic kao HADZI DjURO JOVIC napisao je OSVECENO KOSOVO 1913. likujuci nad Turcima nakon balkanskih pobjeda i protiveci se duhu Evrope. Za Jaksica je, kako veli pjesnik Dragutin J. Ilic, osnivac lige DRUSTVO VELIKE SRBIJE covjek moguc kao SRBIN ili cudoviste. Ako nije Srbin covjek je ne-brat, dusmanin (R. Konstatinovic, Filosofija palanke, Beograd 1981, str. 238 –239). Srpske svjetitelje velica i Jovan Ducic, a to su srpski vladari zatvarajuci duh u retortu Velike Nebeske Srbije (Kultura naseg seljaka, Nase selo 1930). Svetislav Stefanovic je propagirao STO SMO RODU (SRPSTVU) TO SMO BOGU BLIZE (Misija, Srpski narod, 23. I 1943/44) i Desanka Maksimovic i Jela Spiridonovic Savic su uoci II svjetskog rata propovijedale i pjevale predajuci se Bogu kao srpstvu. Za Petra Kocica Bog je Srbin. Rade Drainac u doba hipnizma propovijedao je »balkanstvo« (citaj svetosrpstvo). Antievropejski iracionalizam sirio se od dr Milosa Djurica do Vladimira Vujica, Dvornikovica, Slankamenca, Ristica. »Nastasijevic nije trazio pesmu nego rod« (citaj srpstvo), veli za njega Konstantinovic (c.d. 293). Rakicev palanacki pseudo-aristokratizam vodio je Vizantiji (isto, 315). Koncept srpske organske kulture upotpunio je i nazdravicar u novom sremskom kolu pjesnik Radovan Kosutic. Zato Konstantinovic s pravom zakljucuje: »Gde je duh palanke tu je bestelesnost ili telo pornografije.« (isto, str. 340). Zatvoreni svijet su podrzavali i podrazavali i Dis i spiritista i ideolog atentata i anarhizma Dimitrije Mitrinovic. Panhumanista Milos Djuric je ustvrdio da ce »Srbin da resava ne samo smisao Srbina, nego i Svecoveka. Vreme je da Srbin udje u plan kosmosa i da pokuca na dveri vecnosti.« (isto, Filosofija panhumanizma, 1922). Ali srpski ulazak u Kosmos Djuric nije vidio preko Evrope niti kao put u Evropu. Zato je Velibor Gligoric pisao u clanku NEOHUMANISTI (Stozer, IX-X 1931) da »Milos Djuric bi Bergsonu dao buzdovan Kraljevica Marka da potuce sve Latine«. Djuric u VIDOVDANSKOJ ETICI (Vihor, 1914) apsolutizuje srpski iracionalizam kroz srpsku narodnu pjesmu. On, Justin Popovic i Nikolaj Velimirovic se povode za Kajzerlingom i Osvaldom Spenglerom autorom poznate studije »PROPAST ZAPADA«. Nasuprot tome isticu mesijanstvo Srbije tj. Balkana. Po njima Balkan nije Evropa i zato on ne zna bolijesti Evrope. Nesposoban da prihvati zapadno-evropsku civilizaciju, Vladimir Dvornikovic Srbima pripisuje i propisuje istu takvu usmjerenost ali i sjajnu buducnost. Slijedili su ga Vladimir Vujic i dr Ksenija Atanasijevic. Jos 1915. Nikolaj Velimirovic je kliktao: »Evropa je na svrsetku svoje istorije i mora traziti svjetlost na Istoku. Evropa je velika grjesnica. Svjetlost Evrope je sijanje stvari, a ne dusa. Indija dade Budu, Arabija Muhameda, Palestina Isusa, Persija Boga svjetlosti Mitru a Evropa ne dade nijednog Bogocovjeka, nijednog Boga« (Pijemont 1915, isto, Vjesnik, 24.9.1915, str. 1 i 2). Isti pamflet je zakljucio: »Nauka je vodj slijepih. Nauka je strucno zanimanje Evrope«. Justin Popovic u clanku IZMEĐU DVAJU KULTURA, EVROPSKE – COVECANSKE I SVETOSAVSKE – BOGOCOVECANSKE, Narodna odbrana, 4. novembar 1928. je pisao: »Evropa je mrtva. Evropa je groblje. Evropska kultura izgubila je boga. Evropski bog je mrtav. Evropa ne pati od ateizma vec od politeizma. Posto je izgubila boga ona je od filosofije, tehnike, politike stvorila idole. Ipak njeno najvece zlo je humanizam, a zlo ovoga zla je relativizam, u posljednjoj liniji svojoj humanizam je nihilizam« (citirano djelo). Prvos Slankamenac, Ljotic, Jonic, Drainac koji je htio da se od Evrope gradi Kineskim zidom, Momir Nikolic, Miroslav Spalajkovic, Milan Nedic, Spasoje Vasiljev, Zivko D. Petkovic, Stevan Moljevic, Dragisa Vasic, Ratko Parezanin i mnogi drugi sa vecinske srpske desnice samo su nastavili doktrinu velikosrpskih iracionalista i antievropejstva. Prije R. Djisalovica i Dimitrija Najdanovica u srpskom antievropejstvu i poetici srpskog nacizma najdalje su otisli zenitisti Ljubomir Micic i Branko Poljanski.
U programskoj zenitistickoj pjesmi »Varvarska kajgana« Micic je decidan i iskren: »Ispicemo deset akova zvezda / I pojesti hiljadu vagona srpskog neba / Ako balkanske oci ne iskljuju mozak zapadne kulture / Ako istocne duge ne polocu evropsku krv« (Lj. Micic, ANTIEVROPA, Beograd, 1926).
Za zenitiste i njihovog ideologa Micica srbozderski Zagreb je centar kulturnog sveta, Evropu karakterise Sifiliskultura, a Balkanski Barbarogenije ce izlijeciti degenerisanu k.urvu Evropu koja se pro.urvala (Zenit, br. 41/1926). Evropi je posvetio psovacku poemu STOTINU VAM BOGOVA. U antievropskoj poemi AEROPLAN BEZ MOTORA istice se kao “borac protiv degenerisane evropeizacije Balkana kojoj je balkanskim Barbarogenijem suprotstavio BALKANIZACIJU EVROPE” i to iste one Evrope koja je njegovo Srbijanstvo i Veliku Srbiju” uvela u provaliju patnje i zemaljskog pakla na Balkanu” i razapela “na onaj cuveni krst po imenu Albanija!” (Zenit 41/1926). I da ne nabrajamo dalje brojne predstavnike antievropske srpske misli. Jer, lakse je pobrojati one koji to nijesu (nadrealisti, postmodernisti i mala grupa savremenih pisaca). Zato, treba li jos nekoga da cudi sto politicka i misao uopste u Srbiji i danas povladjuje ovim svojim uzorima. U istoriji Srbije uvijek je narodnjacka protivreformska misao dominirala nad civilizovanom, gradjanskom i proevropskom ideologijom.

Dijalogike Evrope

Gledajuci u francuskoj revoluciji “prekrasnu zoru novog dana” Hegel je vizionarski prognozirao da Evropu cini smjena vlasti i opozicije, da princip atoma organizaciji ne dopusta cvrstinu tako da se nastavlja gibanje i nemir. Oni se nastavljaju u smislu permanentnog dijalogickog vrenja. Kroz praksu permanentnog dijalogickog vrenja Evropa se uvijek iznova sabira za realizaciju pojma slobode kao istine svoje zivotnosti i karaktera u kojem, hegelovski misljeno, svjetski duh nalazi svoju domovinu i proizvodi dovoljno jedru i opstu svijest o laznim rjesenjima i Mesijama i dovoljno velikim zaduzbinama koje u sebi ujedinjuju cuvanje i pripreme buducih preobrazaja. Po Edgaru Morenu osobenost evropske kulture je u snazi njenih dijalogika; one se vrtlozno povezuju i suprotstavljaju: religija i um, vjera i sumnja, mit i kritika, empirija i racio, egzistencija i ideja, posebno i opste, filozofija i nauka, staro i novo, tradicija i evolucija, reakcija i revolucija, individua i kolektiv, imanencija i transcendencija, hamletizam i prometeizam, kihotizam i sancopansizam itd. itd. Posebno mjesto medju ovim dijalogikama pripada dilemi demokratija ili totalitarizam. Zastrasena zivotom i slobodom, svijescu o nepristajanju Evrope na “mega smrt”, Srbija se najvise plasi evropskog pronalaska zajednistva sudbine i evropske odluke “ne umrijeti ne samo zooloski, nego ni politicki, kulturno, ni intelektualno”. Srbija nije navikla na dijalogike i njihova gibanja i nemire. Ostala je jos uvijek u sferi prijetvornosti i autoritarnih monologika. Otuda ona nema sluha ni za manje ni za vece od sebe. Ni za Crnu Goru ni za Evropu. Zato je svaka dijalogika odnosno politicki ili drugi dogovor i sporazum sa njom jos uvijek nemoguc.

TjelohraniteljOdSchwartza
03-07-2013, 23:44
Dragutin J. Ilic, osnivac lige DRUSTVO VELIKE SRBIJE covjek moguc kao SRBIN ili cudoviste. Ako nije Srbin covjek je ne-brat, dusmanin (R. Konstatinovic, Filosofija palanke, Beograd 1981, str. 238 –239).

Srpske svjetitelje velica i Jovan Ducic, a to su srpski vladari zatvarajuci duh u retortu Velike Nebeske Srbije (Kultura naseg seljaka, Nase selo 1930). mesijanstvo Srbije tj. Balkana. Po njima Micica srbozderski Zagreb je centar kulturnog sveta, Evropu.

Ovo kad vidiš,sve ti je jasno.Više nego dovoljno i dokazuje da su stupanj niže od zapadnog svijeta.

Romantik
26-10-2013, 02:30
Bilo bi Vam od koristi da promenite naziv teme u "Povijesne obmane srbskog naroda", kako bi bar malo prikrili komlekse. Pa zar su Srbi jedini balkanski narod za koji se veze rec "obmana"? Sta je sa ostalima? Ovako detaljno "poznavanje" tuđe istorije je zaista retko. Ali neka, drago mi je da postoje ljudi koji se interesuju i proucavaju bogatu istoriju jednog malog balkanskog naroda. Istoriju pisu pobednici, kao sto rekoste, ali porazenima uvek ostaje ona zabranjena istorija, ,koja je nekim slucajem prepuna cinjenica i dokaza.

Vase znanje o Kosovskom boju me iznenadilo pozitivno, izneli ste mnogo cinjenica za koje i prosecni srpski istoricari ne znaju. Medjutim, cela prica oko toga ko je pobedio je manje vise nebitna, jer se zna da je na Kosovu tada izginulo na srbskoj strani "sve sto je valjalo", kako neki vole da kazu. U tome je najveci poraz srbske vojske, jer oporaviti se posle toga je bilo gotovo nemoguce. Pogresno je tumacenje da Srbi nisu branili hriscansku evropu, boj je zaustavio najezdu turaka za sledecih 10 godina. Zvona crkve o Noterdamu su zvonila u cast srbske "pobede" nad Osmanlijama. Evropa slavi, Srbija place.


Dok je Evropa postajala Evropom, Srbi su se klali sa neprijateljima njenim, i tako sve do danas. http://www.youtube.com/watch?v=d-K858McO2k

teenager
31-08-2014, 15:27
Svaki put se sve manje iznenadim kada pročitam neku novu besmislicu iz novobošnjačke tvornice "Historija"
U toj tvornici naime pišu se moderne bajke i priče iz davnina često nevješto upakirane u povijesni kontekst i totalno van svega. Naime jedina svrha tih bajke je kao što znate, objasniti kako su poturice iz Bosne, Hercegovine, Sandžaka, pa čak i Kosova, jedini istinski baštinici Bosne.

Prilično je zabavno čitati sve te bajke, počevši od "10 genocida nad Bošnjacima", od kojih je 8 napravljeno izvan teritorija Bosne i nad stanovništvo koje sa riječju Bosna ili Bošnjak ili Bošnjanin nema nikakve veze...
No ima i još zabavnijih:
Vrijeme od 1463. godine do 1878. g. je period kada je Bosna svoju samostalnost uključila u Balkansi Islamski Komonvelt radi lakšeg pružanja otpora katolicima Evrope, tako da to nije bila okupacija od strane Turske kako nam to predočavaju kršćanski povjesničari, nego uključivanje Bosne u Zajednicu Islamskih Država.
Ako tvrdim, da islamizacije a niti Turskog osvajanja nije bilo, te da dotična tvrdnja nije tačna, a šta nudim kao protutezu? Ta, nova teza je suprotna predhodnoj i nju treba zapamtiti, a ona je :
Islam nije tu, u Bosni, od perioda ulaska Bosne u Balkanski Islamski Komonvelt, dakile od 1463. godine, nego je tu kao vjersko učenjeje iz ranijeg perioda kao nadgradnja Arijanizma od sedmog stoljeća. Islam je bio državotvorna vjera Avara.
Da je Bosna, vazda, bila Bošnjačka sa monoteizmom i njegovom zadnjom dogradnjom-Islamom kao dominantnom-vladajućom vjerom, imamo povijesne dokaze koje moramo koristiti u dokazivanju naše postojnosti , ali i obstojnostu kao muslimana u našoj Bosni.
Mi-Bošnjaci, smo povijesno vlasnici Zemlje Bosne i odvajkada monoteisti-muslimani i autohtoni Balkanski narod islamske duhovnosti kao što su to bili i drugi stari Evropski narodi, a trebali smo, sredinom XV stoljeća, biti napadnuti a onda pobijeni, protjerani ili prevjereni od katolika predvođenih papom Pijom II, te iz tih razloga smo ušli-formirali Balkanski Islamski Komonvelt koji će biti i koji je bio garancija našem opstanku u Evropi sve do današnjih dana. Zasluge za ulazak Bosne u Balkanski Islamski Komonvelt imaju mnogi Bošnjaci tog vremena, ali njih nema u našoj povjesnoj literaturi, jer su nam drugi pisali povijest, a oni su najzaslužniji za naš opstanak u Bosni sa Bosnom.
Živa zabava, zanimljivije od Grčke mitologije...
Islam došao u Bosnu prije turaka, Bosna bila slobodna do okupacije Austrougarske, drevni Bošnjani nemaju nikakve veze sa Hrvatima i Srbima, oni su Bogu mili
Islam nije nametan silom, Turci su "oslobodili" Bosnu...

I onda ti isti Bošnjački povijesnićari sa podsmjehom govore o Kralju Tomislavu, jer po njima nema dokaza da je okrunjen na Duvanjskom polju, a i da ima dokaza to bi onda po njima vjerojatno značilo da je Tomo bio Bošnjanin dakle da su i Hrvati samo pokatoličeni Bošnjani :D

Živa zabava, preporučam svima koji djeci čitaju Grčku mitologiju prije spavanja, da se prebace na Bošnjačku, ona je naime modernija, i svakim danom imamo još novije i još bolje mitove i bajke... :kez
Ovo je odlična stranica za započeti: http://bosnjaci.net/

BWA
01-09-2014, 00:06
Jel istina da su hrvati ubili svog kralja Zvonimira tj. da su ga utamnicili i da je on u tamnici bacio kletvu na hrvatski rod?

Bobani
01-09-2014, 01:53
Jest ili ne istina da je kralj Zvonimir prokleo Hrvate, nije više toliko važno, koliko je važno to da ta kletva, ako je uopće postojala, nije uništila državotvornost Hrvata do dana današnjega. Kod labavi Hrvata to je moglo igrati neku ulogo, ali kod Hrvata Poglavnikovog Ustaškog Duha to nije igralo nikakovu ulogu. Dokaz je tome PROGLAS NEZAVISNE DRŽAVE HRVATSKE DESETOG TRAVNJA Šta više na ovo reći! Otporaš.

komodo11
17-12-2014, 19:06
Da li mi Srbi možemo da se odbranimo od ovih gluposti ovde?
Džaba vam što pišete kada ne date da neko drugi demantuje ove budalaštine!

komodo11
17-12-2014, 19:09
Clanak koji slijedi, prvi puta je objavljen u Washington Report on Middle East Affairs, izdanje Jan/Feb. 1995 godine, str.16. pod naslovom Peace Proposal Provides Serbs Disproportionate Share of Bosnia. Cjelokupno originalno izdanje clanka mozete procitati na engleskom izdanju. Slijedi neznatno skracenija verzija na bosanskom jeziku.

Autor: Dr. Amira Dzirlo
(arhitektonska inzinjerka i historicar iz Washington-a, SAD)

Medju mnogim laznim srbijanskim tvrdnjama u konekciji sa mirovnim pregovorima (1992-1995) bila je i izjava da "prema dokumentima Srbi posjeduju 64 posto zemljista Bosne i Hercegovine, ali su spremni da vrate 15 posto svoga teritorija Bosnjacima od sveukupnih 70 posto koje su zauzeli."

Znacajna fabrikacija

Ovo zasigurno nije njihova jedina fabrikacija, nego usprkos vrlo znacajna. Moze se vrlo jednostavno i brzo dokazati da je lazna, provjerom bilo koje zemljopisne knjige izdate prije II Svjetskog rata. Ovim ce biti dokazano da je 51 procenat teritorija Bosne i Hercegovine klasificirano kao sumsko zemljiste, a preostalih 49 posto koristeno za agrikulturu i stocarstvo. Od sumske povrsine, 95 procenata je bilo u vlasnistvu drzave - sto znaci drustveno vlasnistvo svih gradjana - dok je samo 31 procenat zemljista klasificiranog kao agrikulturno bilo u privatnom vlasnistvu Bosnjaka, Hrvata i Srba. Stoga, samo 15 procenata zemljistva Bosne i Hercegovine je bilo u privatnim rukama, sto nikako ne moze opravdati srpske tvrdnje o posjedovanju nad 64% zemljista, osim kroz mitologiju i izmisljenu istoriju.

"Popis Stanovnistva i Zemljisnog Vlasnistva iz 1910" - inace, zadnji cenzus sproveden vrlo pazljivo i vjerodostojno od Austro-Ugarske administracije - biljezi da je od privatnog vlasnistva zemljista u Bosni i Hercegovini pravoslavnim Srbima pripadalo samo 6 procenata, katolickim Hrvatima 2.6 procenata, muslimanima Bosnjacima 91.1 procenat i ostalima 0.3 procenta zemljista.

Medjutim, nakon pobjede Saveznickih sila - koje su podrzavale Srbe - nad Austro-Ugarskim Carstvom, novo-stvoreno i Srbima-dominirajuce Kraljevstvo Srba, Hrvata i Slovenaca, zapocelo je "Prvu Agrarnu Reformu" u periodu 1918 i 1919. Tom reformom je Bosnjacima sveukupno oduzeto 2.66 miliona jutara (1,076,675 hektara) zemlje. Kao posljedica, ogroman broj Bosnjaka je ostavljen bez imanja i prisiljen da trazi ekonomski azil, vecinom u Turskoj.

U slicnoj sceni, Hrvati i Katolicka Crkva su ostali bez svojih imanja, a time i bez svojih mogucnosti za prosperitet. Dr. Stjepan Radic, Hrvatski vodja, bio je ubijen u Skupstini od strane Srbijanskog poslanika Punise Racica, iz razloga sto je izjavio da su Bosanci opljackani od svoga pravednog nasljedja.

Sve dosadasnje lazne tvrdnju mogu i moraju biti dokazane kao takve

Konacno, u periodu 1936-1937, vecinom zahvaljujuci pisanjima Radica i nekih muslimanskih clanova Hrvatske stranke, vlada je priznala da bi Bosnjaci morali biti kompenzirani za svoje gubitke u "pogresnom rukovodjenju" agrarnih reformi 1918.

Odluceno je da se Bosnjacima izdaju certificati za vrijednost oduzete zemlje, koji bi bili placeni u 36 vladinih isplata, sa prvom retroaktivnom isplatom 1935. Medjutim, samo 4 isplate su napravljene.

Kao posljedica, zemljiste koje je oduzeto od Bosnjaka 1918-1919 ne moze se pripisati kao zemljiste koje "pripada" Srbima, niti se moze zakonski trasferisati njihovim potomcima. Mi isto mozemo dodati da je vrijednost zemljista otetog od Bosnjaka sracunata 60 procenata nize od svoje stvarne vrijednosti tog vremena. Jasno je da je ovo slucaj "ulicne pljacke" kojima su bili pogodjeni muslimanski i katolicki Bosanci, premda su katolici u Bosni posjedovali mnogo manju proporciju zemljista.

Primjer kako ovo afektuje sadasnje realnosti je agrikulturna dolina Lijevce u blizini Banja Luke, jedno od najplodnijih zemljista u cijeloj Bosanskoj Krajini. Sve do 1918, u tom okrugu nije zivio niti jedan jedini Srbin. Ta povrsina je bila kompletno nastanjena Bosnjacima i Hrvatima.

Poslije 1918, Bosansku Krajinu su poceli nastanjiva Srbi iz Srbije i iz Like, vecinom "Solunasi" (Srbi originalno iz Salonike i sjeverno-istocnog dijela Grcke) i njihovi potomci. Bosanska Krajina je danas postala "Srpska regija", iz koje su svi ne-Srbi protjerani.

U "Drugoj Agrarnoj Reformi", koja je trajala u periodu 1945-1946, ponovo, oni koji su najgore prosli su bili ne-Srpski vlasnici zemlje u Bosni, Vojvodini i Slavoniji. Nikakva kompenzacija nije placenu za otetu zemlju iz razloga sto su navedeni zemljovlasnici bili proglaseni "neprijateljima naroda" i "ratnim bogatasima". Sva zemlja koju je vlada Josipa Broza Tita odlucila da oduzme je bila "prema odluci narodne skupstine" i mocnih sluzbenika, gotovo ekskluzivno Srba. Ovo je postignuto bez ikakvih sluzbenih registrija ili validnih sudskih odluka.

Cesus 1991: Muslimani, Hrvati i "Jugosloveni"

Zato, sve dosadanje lazne tvrdnje mogu i moraju biti dokazane kao takve. Prema zadnjem popisu stanovnistva iz 1991 godine, Bosnjaci i Hrvati su cinili 61 procenat stanovnistva Bosne i Hercegovine. Ako se uzme u obzir cinjenica da je bio i razumljivo veliki broj Bosnjaka i Hrvata koji su se izjasnili kao "Jugosloveni" (reflektirajuci njihov status kao pripadnika mijesanih brakova ili njihov prigovor slamanju bivse Jugoslavije u zasebne republike), sveukupni procenat Bosnjacke i Hrvatske populacije je vjerovatno blizi ka 66%.

Na drugoj strani, od 31.3 procenta populacije Bosne i Hercegovine koji su se izjasnili kao Srbi u censusu 1991 godine, od tog broja, oko 10 procenata su bili vojni oficiri i njihove familije koji su dosli u Bosnu i Hercegovinu vecinom iz Srbije i Crne Gore. Od pocetka rata, oni su se vecim dijelom vratili u Srbiju i Crnu Goru.

Stoga, realni procenat Srba u Bosni i Hercegovini je u prosjeku 28%, ili znacajno manje nego jedna trecina sveukupne populacije stanovnistva 1991.

- - - - -



Da li vi muslimani imkate svoju istoriju pre dolaska Turaka na Balkan?
Dajte da vidimo nešto o toj istoriji!
Ovo sa popisima su budalaštine nevidjene.
Muslimani današnje BIH su potomci Hrvata i Srba.A ako pogledamo popise stanovništva, videćemo da su ove tvoje tvrdnje jedna velika MITOMANIJA i ništa više, ovo kad bi rekla nekom ozbiljnom istoričaru, taj bi crko od smeha!

NorthStand
18-12-2014, 15:56
Da li mi Srbi možemo da se odbranimo od ovih gluposti ovde?
Džaba vam što pišete kada ne date da neko drugi demantuje ove budalaštine!


http://www.youtube.com/watch?v=gxtRrkfmclA

državotvorni narod Hrvati, upravo zasjedaju, molim sve Srbe pravoslavne vjere da obrate pozornost na riječi "poglavnika" i Srbina katoličke vjere. :rofl


http://www.youtube.com/watch?v=yK857No3KX4

ima i danas tih izdajnika u redovima našeg naroda, koji bi opet ratovali za tita i jugoslaviju i unosili "kamen smutnje" u redove našeg naroda. ali to je prošlo svršeno vrijeme, ovaj narod je sazrio ovaj narod zna zašto nije imao svoje države svoje vojske, zašto se na hrvatskom moru nije viorio hrvatski barjak. :cerek


http://www.youtube.com/watch?v=PQ6RE-I4Muc

Franjo vrati se, i primiri "drugove"-(izdajnike) jednom za svagda. :hrv